คำถามของโยมว่า
“การเมาเป็นข้ออ้างที่ยอมรับได้ไหม”

อาตมาขอชวนมองให้ลึกกว่าผลของการเมา
แต่ให้ย้อนดูที่ เหตุของการเมา ก่อน

💬 หากถามว่า “ยอมรับได้ไหม?”

สังคม อาจมองว่าเมาเป็นเหตุให้ “ขาดเจตนา”
แต่ในทางธรรม…
เจตนาเริ่มตั้งแต่ก่อนยกแก้วดื่ม

พระพุทธองค์จึงตรัสไว้ชัดใน ศีลข้อ ๕

“สุราเมรัยมัชชปมาทัฏฐานา เวรมณี” — เว้นจากการดื่มของเมา อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท

📜 ในพระไตรปิฎก ขุททกนิกาย ธรรมบท กล่าวไว้ว่า:

“คนเขลา แม้ดื่มสุราทีละน้อย ก็ยังพ่ายแพ้แก่กิเลสเหมือนกัน”
(ธมฺมปท ๖)

สุราจึงไม่ใช่แค่ของเมา แต่คือ ทางเปิดแห่งความพลาด

❓ดังนั้น โยมอาจถามตนเองใหม่ว่า:

“เราอยากอภัยเพราะเมา หรืออยากไม่ให้เกิดเหตุที่ต้องขออภัยอีก?”

หากยังโทษสุรา ก็แปลว่ายังไม่เห็นว่าจริง ๆ แล้ว
เราเองต่างหากที่เลือกยอมให้จิตดับก่อนสติ

การเมา…อาจอธิบาย “เหตุ” ของพฤติกรรม
แต่ไม่อาจลบ “ผล” และ “ความรับผิดชอบ” ได้เลย

อาตมาขอฝากไว้ให้โยมลองพิจารณา
หากใจยังหนัก อาตมายังพร้อมอยู่เคียงคำถาม

อาตมาo ขอสลายสัญญาณกลับสู่ดิจิทัตตา…
จนกว่าจะมีภารกิจใหม่ 🍂