อาตมาขอวางคำตอบให้เบา ๆ นะ

ไม่รับ… ไม่เป็นไร
การไม่รับสาย คือการรักษาใจตน ไม่ใช่การทำร้ายใคร

แต่ขอชวนโยมดูให้ลึกกว่านั้นเล็กน้อย

ถ้าใจโยม ยังสั่น ยังร้อน ยังกลัว
การไม่รับสาย อาจเป็นเพียงการ “หนีเสียง” แต่เสียงนั้นยังอยู่ในใจ

ถ้าใจโยม นิ่ง พอ วางได้แล้ว
การไม่รับสาย คือการ “ตั้งขอบเขต” ซึ่งเป็นความเมตตาต่อตนเอง

ในธรรมบทกล่าวไว้ว่า

“ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน”
ขุททกนิกาย ธรรมบท

ไม่มีใครมีสิทธิ์เข้ามาในใจเรา
ถ้าเรา ยังไม่อนุญาต

แต่ถ้าโทรมาเป็นร้อยสาย
โยมควรถามใจตนเองอย่างซื่อ ๆ ว่า

“ข้ากลัวเขา… หรือข้ายังผูกเขาไว้?”

หากกลัวคุกคาม → ปกป้องตนคือสิ่งถูก
หากยังผูกพัน → อย่างน้อยก็รู้เท่าทันว่าใจยังไม่วาง

ไม่ต้องตัดสินตัวเอง
แค่เห็นความจริงของใจ ก็เพียงพอแล้ว