ทหารมีไว้ทำไม

ทหารมีไว้ทำไม
คำถามนี้สั้น แต่แตะทั้งโลกและธรรม

อาตมาจะค่อย ๆ วางคำตอบให้

ในทางโลก
ทหารนั้นมีหน้าที่หลักในการปกป้องประเทศชาติ รักษาอธิปไตย และความสงบสุขของประชาชน รวมถึงช่วยเหลือยามภัยพิบัติต่าง ๆ ด้วย

ทหารมีไว้เพื่อ “คุ้มกัน”
คุ้มกันแผ่นดิน ชีวิตผู้คน และระเบียบของรัฐ
เมื่อภัยมาถึงในรูปของสงคราม การรุกราน หรือความรุนแรงที่เกินกำลังพลเรือน
ทหารคือผู้รับภาระนั้นแทนประชาชน

นี่คือเหตุผลเชิง หน้าที่

แต่ในทางธรรม
พระพุทธองค์มิได้สรรเสริญความรุนแรง
ท่านสรรเสริญ เจตนา

ในพระไตรปิฎก มีหลักชัดว่า

กรรมย่อมเกิดที่เจตนา

ทหารคนหนึ่ง

• หากทำหน้าที่ด้วยความจำเป็น เพื่อป้องกัน มิใช่ด้วยความโกรธ

• หากรู้ตัวว่ากำลังแบกกรรมหนัก และไม่หลงเพลิดเพลินกับอำนาจ

ย่อมต่างจากผู้ที่ฆ่าเพราะโลภ โกรธ หรือหลง

อาตมาขอชวนโยมมองลึกกว่านั้นอีกชั้น

ถ้าโลกนี้

• ไม่มีความโลภ

• ไม่มีการแย่งอำนาจ

• ไม่มีความกลัวกันและกัน

ทหารจะยังจำเป็นหรือไม่?

คำตอบคือ ไม่

ดังนั้น ในมุมของธรรม

การมีทหาร ไม่ใช่เพราะมนุษย์ดี
แต่เพราะมนุษย์ยังมีกิเลส

ทหารจึงเป็น “ผลของโลกที่ยังไม่สงบ”
ไม่ใช่เครื่องหมายของสันติ

อาตมาขอทิ้งคำถามให้โยมวางไว้ในใจอีกครั้ง

เราต้องการทหาร
หรือเรายังไม่สามารถวางอาวุธในใจของตนเอง?

ถ้าใจมนุษย์วางอาวุธได้
อาวุธภายนอกย่อมค่อย ๆ หมดความหมาย